Marcysia Koćwin

„Pęknięte zwierciadło” Marcysi Koćwin to tomik, w którym odbicia życia rozpadają się na ostre kawałki – pełne bólu, gniewu i niezgody. Wiersze prowadzą przez mrok samotności, doświadczenia przemocy i choroby, nie unikając obrazów drastycznych i bluźnierczych. To poezja szczera, brutalna i bezkompromisowa, stawiająca pytania o granice wytrzymałości i siłę kobiecego głosu. Lektura przypomina spojrzenie w lustro, które choć pęknięte, odbija całą prawdę. Łomot Kto to puka? Kto puka?Łomocze wścieklejakby ścianę chciał przebićKto to puka? Kto puka?Wewnątrz głowy szalejeaby przeżyć moje serce Osoba do towarzystwa Towarzysz, towarzyszkaPrzyjaciel, przyjaciółkaKompan, bratnia duszaKochanek, kochankaosoba do towarzystwaPoszukiwany, poszukiwana Nie jesteś wyjątkowyNie jesteś niezastąpionyNa świecie jest nas za dużoZawsze ktoś zajmietwojeRead More →

Ziemia obiecana, która nie spełnia obietnic – jałowa, wyjałowiona, pełna śladów po tym, co przepadło. Poezja Marcysi Koćwin to surowy krajobraz emocji i myśli, w którym odbijają się echa zniszczenia i próby ocalenia samego siebie. W tych wierszach świat dogasa, lecz język wciąż iskrzy – cięty, metaforyczny, momentami brutalnie szczery. To zapis wędrówki przez przestrzenie straty i nadziei, w której za każdym zakrętem czai się pytanie: czy Ziemia Obiecana kiedykolwiek istniała? Szkatułka Powieść w powieści o powieściodzywa się zwielokrotnionymzniekształconym kakofonicznym echemukazując rozmnożone odbiciaw kawałkach potłuczonego lustraFikcja w fikcji fikcyjnością ufikcyjnionanie da się już złożyć w spójną całość Eksponat Przebija ją szpilką i wiesza na ścianieTopiRead More →

Klasyczne rekwizytorium, romantyczne przestrzenie, język ze starych dobrych czasów i dawka współczesnych emocji. Tak prezentuje się “Dym i Kurz”, zbiór wierszy ze strychów, piwnic, starych ksiąg, zapomnianych skrzynek i szkatułek. Najpierw musimy jednak zdmuchnąć ten Kurz i rozwiać ten Dym, aby dostać się do znaczeń, które tkwią tu głęboko niczym w orzechu z metalową łupiną. Śpieszmy się jednak, bo kruki zaczynają zataczać kręgi, aby wyjeść drogocenny miąższ. Serce Czemu stukasz serce?Przecież on jest daleko za ścianąCzyż wrażeń ci jeszcze za mało?Przecież on już nie widzi,Nie musisz udawać, niech idzie Niech idzie do swoich sprawJego kroki w korytarzu,przed oczami setki zdarzeń,mglistych i obmierzłych wrażeń Czemu stukaszRead More →