On:
In: Wydane

To nie jest książka z odpowiedziami, co ironicznie sugeruje okładka. To arkusz świata, w którym wszystko powoli się rozmazuje. W tych wierszach splatają się pamięć i jej erozja, historia i codzienność, sacrum i procedura. Mit, technologia i instytucje próbują nadać sens temu, co z natury wymyka się porządkowi. Każde „pytanie” odsłania raczej kruchość ludzkich konstrukcji niż pewność wyboru. To poezja o cywilizacji, która wciąż zaznacza kratki, choć nie ma to już żadnego sensu. Odchodzenie w którym momencie zacząłem odchodzićpomyślał kiedyś przy samotnym śniadaniu a może to było wtedy gdy jakieś słowoto chyba nazwisko wypadło z pamięci albo kręgosłup upomniał się o swojea po nim wewnętrznyRead More →