Iwona Świerkula

To poetycka opowieść o drodze – tej historycznej, prowadzącej przez pustynie, stepy i miasta dawnego Wschodu, oraz tej wewnętrznej, którą przemierza każdy człowiek. Motyw Jedwabnego Szlaku to metafora życia, spotkania kultur, przemijania i nieustannego poszukiwania sensu. Obrazy pustyni, ruin, karawan i współczesnej „infostrady” łączą przeszłość z teraźniejszością, pokazując, że zmieniają się środki podróży, lecz nie zmienia się ludzka tęsknota. Agnieszka Herman Jiayuguan ten kraniec budził lękza nim dzikie plemionademony i bezkrestrafiali tu przestępcyi nieszczęśnicyodsunięci od łask przy Bramie Widokówstraceńcy rzucali kamieniami o ścianęwróżąc czy powrócąnie wracalismagani wiatramistawiali stopy na jałowej ziemi ku stupom i czortenomi dalej przez wydmyku zapachowi kebabówku smakom chlebów naanku fatamorganomtam miażdżyłRead More →

„Szepty” Iwony Świerkuli to zbiór poezji, w którym codzienność przemawia dyskretnym, czułym głosem. Każdy wers odsłania obraz zaklęty w drobnych szczegółach, takich jak odgłos kroków, szelest liści, ślady na ścieżkach. Świerkula pokazuje, że w najprostszych momentach kryje się coś więcej, coś, co wymyka się słowom, a jednak zostaje z nami na dłużej. Ta poezja zaprasza do wsłuchania się w zwyczajne chwile – takie, które w biegu życia łatwo przegapić, a które tutaj nabierają wyjątkowego wyrazu. Spacer to szansa las wciska się do miastaalbo miasto próbuje wcisnąć się do lasu ptaki nad głową to za małoludzie w dole za dużo ulice walczą ze sobąna ostrza skrzyżowańRead More →

Iwona Świerkula dała się poznać jako poetka, która nie musi używać fajerwerków, aby wywołać u czytelnika uczuciową i interpretacyjną reakcję łańcuchową. Wystarczy kilka obrazów, pęk prostych słów, aby coś zaczęło się z nami dziać. Podobnie sprawy się mają z “5 księżycami”, których moc tkwi w niewymuszonej prostocie i naturalności. Ten tomik to pożegnanie z najbliższą osobą i powitanie nas, czytelników. Rodzice tacy starzy że łzy już im wyschłynazbierali chorób ile inni pieniędzyza firankami wypłowiałe twarze jak paranad stygnącą herbatą ulotnipatrzę na nich wstrzymuję oddech przecież nie mogą tu zostać na zawszeskóra straciła jędrnośćlewa noga we wczoraj może by tak cofnąć wskazówkęi usłyszeć ponownienałóż czapkę zjedzRead More →