Dopiero czytane razem te opowiadania odsłaniają pełną spójność projektu. „Pieśniarz” jest zbiorem o “przemocy narracyjnej”, o tym, kto opowiada, kto słucha i kto traci prawo do własnej historii. Dziecko zamknięte w szkolnym pokoju, kobieta uwięziona w cudzej fantazji, partnerka zagłuszona „pieśnią”, chłopiec wychowany w świecie pozbawionym sensu – wszyscy oni zostają wtłoczeni w role narzucone przez cudzą opowieść. Największe zło nie eksploduje tu efektownie, lecz rozlewa się powoli: w codziennych gestach, w języku, w spojrzeniu, w społecznej zgodzie na milczenie.
To tylko kawałek recenzji “Pieśniarza” Aleksandry Konefał. Zapraszamy Państwa do przeczytania całego tekstu o tym pełnym grozy zbiorze opowiadań:
