„Światło” nie prowadzi do jasnych konkluzji i nie chce nikogo ratować. To tom o świecie po instrukcjach obsługi – pełnym napięć, pustych obietnic i drobnych przebłysków sensu. Wiersze Moniki Telki są precyzyjne, uparte i odporne na łatwe porywy serca. Ta poezja nie świeci dla ozdoby – raczej sprawdza, co jeszcze da się zobaczyć w mroku codzienności.
Androidy
ogrody poukładane
geometrycznie albo po japońsku
wygłaskane źdźbła trawy
wypolerowane kamienie
bryły domów jak z filmów futurystycznych
jak gdyby spadły z kosmicznej przestrzeni
z całą zawartością
jak gotowy produkt
wszystkie okoliczności
szczęście
w pakiecie z istnieniem
od razu
dobre nastroje
zterapeutyzowane smutki
brak dziur
model na medal
w oddali pod krzakiem codzienna szychta
owadów roślin i zwierząt
nieograniczone zdziwienie człowiekiem
początek
suną po cienkiej drodze
wielkie beczki z betonem
rozrywają powietrze
huczą
jak ogromne oblatywacze owadzie
pomarańczowe
jadą zakładać nowy początek
strop nowego domu –
– milowy krok!
A nuż za ostatnie pieniądze?
By potem straszyć przy drodze
przejeżdżających
obrazem martwych marzeń i planów
równie mocno bzyczą trzmiele
nad gęstą kwitnącą jeżyną
niosą z sobą początek sezonu
przyroda potrafi dokończyć
nie to co człowiek
Psalm polny
pamięci Urszuli Kozioł
gdyby umarli wszyscy poeci
świat przestałby tak bardzo świecić
i szeleścić co dzień
odgłosy zrywanych wiśni
na plantacji obok
to byłyby odgłosy zrywanych wiśni
wrzucanych do pojemników
nie żaden chlust
i dudnienie jak ulewa o beton
łodygi buraków
byłyby łodygami buraków
nie szeleszczącymi
pióropuszami
para ptaków
parą ptaków
kamienie
kamieniami
przestrzeń między furtką a stopniem
ktoś przedeptałby bez słowa
a nie wciskał jej sens pomiędzy
nikt kropek nie liczyłby biedronkom
i nie szeleścił chityną
u stonek i żuków
no chyba że dzieci
w zdziwieniach i w zachwytach
są najlepsze
wszyscy naraz nie umrą poeci – na szczęście
gdy umiera choć jeden
świat przestaje odrobinę mniej
świecić
świat przestaje odrobinę mniej
szeleścić
Monika Telka
Urodzona 31 maja 1989 r. w Starachowicach. Autorka tomików poezji: „Sezon na muchy” (2014), „Drzazgi” (2024), „Ekspozycje” (2025), „Struktury” (2025). Publikowała w zbiorach Konfraterni Poetów Krakowskich, „Gazecie kulturalnej” „Radostowej”, „Okolicy Poetów” „Migotaniach”, na portalach: „pisarze.pl”, pkpzin oraz poeci w sieci; jej utwory znalazły się w almanachach wydawnictwa Radostowa, w ZIN-ie toruńskim „Strzępy”, almanachu Międzynarodowej Grupy Literacko-Artystycznej Kwadrat „Metafora Współczesności. Miejsca Antologia 2024” „Metafora Współczesności. Antologia 2025. Siła słowa”; jest autorką rysunków i grafik znajdujących się w jej tomikach poezji.
